به این چند مثال توجه کنید:

📌 یک استاندار پشت تریبون می‌رود، یک کلمه را اشتباه تلفظ می‌کند، رسانه‌ها تیتر می‌زنند: “بی‌سوادی در رده‌های مدیریت کشور!”

 📌 یک شهردار می‌خواهد از یک پروژه دفاع کند، اما جملاتش مبهم و ضعیف است. مردم در شبکه‌های اجتماعی می‌گویند: “این که خودش هم نمی‌داند چه می‌گوید!”

📌 یک نماینده‌ی مجلس در مناظره‌ای تلویزیونی، واژه‌ای نامناسب استفاده می‌کند. ناگهان، همه‌چیز از کنترل خارج می‌شود. مخالفانش همان کلمه را دستمایه‌ی حمله می‌کنند و رسانه‌ها، از یک لغزش کوچک، یک رسوایی بزرگ می‌سازند.

اگر وزیر، نماینده مجلس، استاندار، فرماندار و یا شهردار هستید، بدانید که فقط تصمیمات شما مهم نیست، بلکه نحوه‌ی توضیح آن‌ها نیز تعیین‌کننده است. مردم می‌خواهند بدانند که چرا یک سیاست اجرا می‌شود، رسانه‌ها به دنبال نقطه‌ضعف در سخنرانی‌های شما هستند و مخالفانتان فقط منتظر یک لغزش‌اند. چرا که ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که رسانه‌ها هر واژه را زیر ذره‌بین می‌گذارند، شبکه‌های اجتماعی هر لغزش زبانی را به تیترهای داغ تبدیل می‌کنند و مردم دیگر ساده‌لوحانه وعده‌ها را نمی‌پذیرند. در چنین فضایی، سیاستمداری که قدرت کلام و سخنوری را درک کرده باشد، می‌تواند طوفان‌های سیاسی را هدایت کند، اعتماد عمومی را جلب کند و در بزنگاه‌های تاریخی، جایگاه خود را تثبیت نماید. اما آنکه به ظرافت‌های سخنوری بی‌توجه باشد، دیر یا زود قربانی زبان خود خواهد شد. به بیان ساده‌تر سیاستمداری که نتواند درست و اصولی سخن بگوید، حتی اگر بهترین برنامه‌ها را داشته باشد، بازنده‌ی بازی خواهد بود.